நானென்பதும் அவளென்பதும்

என்றும் நீங்காது என் நினைவில்
நிறைந்திருக்கும் அவளே
என் உடலுக்குள்
உலாவிடும் உயிராவாள்.
துயரத்தில் என் கண்கள்
வடிக்கின்ற துளி கண்ணீரை
துடைக்கின்ற இருகரமும்
அவளே தான்.
முழு இன்பத்தில்
நான் சிரிக்கின்ற போதினில்
என் புன்னகைக்குள்
ஒளிர்கின்ற விரிகின்ற பூரிப்பும்
அவளே தான்.
என் இதயத்து
தசைகள் விரிந்தும் சுருங்கியும்
தருகின்ற ராகத்தின் சுருதிலயம்
அவளே தான்.
வீணையின் தந்தி தருகின்ற
நாதத்தில் அதிகாலை பொழுதொன்றில்
மழைதாங்கி மலர்திருக்கும்
அழகான ரோஜாவில்
மலைமூடி நிற்கும் புகையான முகிலில்
முகில்கூடி பொழியும் மாலைமழையில்
நான் பார்க்கும் அனைத்தும்
அவளாக இருக்கும் போதினில்
அவளென்றும் நானென்றும் பிரிவென்பதேது.
அவளுக்குள் கரைந்து
நானும் எனக்குள்ளே உருகி அவளும்
நானென்பதும் அவளென்பதும்
உருவங்கள் மட்டுமே.
உயிராகி ஒன்றுக்குள் ஒன்றானோம்

இனிமை தந்த இரவு இன்று...

இனிமை தந்த இரவு
இன்று வேதனயாக
கனவு தந்த தூக்கம்
இன்று தூக்கம் கலைக்கின்றது
உன் காட்சியே கோலமாய்
இருந்த கண்கள் இன்று
கண்ணீர் கோலமாய்...
தென்றலாய் இருந்த என்
மனம் அன்று உன்னை
மணக்கோலம் கண்ட
நாள் முதலாய் புயலாய்...
உன் திசையை நோக்கி
பயணித்த என் கால்கள்
இன்று மரணத்தை நோக்கி.....

வருவாயா தேடி....

சில்லென்று சிதறும்
மழைத் துளிபோல - உன்
வரவு இனித்த கணங்கள்
நினைவில் எழுந்து - கண்களை
பனிக்க வைக்கிறது.
களங்கமில்லா காதலில்
கனிவான உன் முக
தரிசனம் கூட சுகமானது...
எஞ்சிய வாழ்வில்
மிஞ்சிய உன் நினைவுகள்
வஞ்சி எனை வதைப்பதால்
மீதி நாளெல்லாம்
வேதனை மட்டும் மீதமாய்...
நெடுதுயர்ந்த கம்பீரத்தில்
நெடுநாளாய் நீ என்னுள்
நெருங்கி வர முயாமல்
நொறுங்கி உள்ளம் நிற்கிறது..
நீண்ட நாட்கள் உனைக் கண்டு - மனம்
துண்டாகி அழுகிறேன் இன்று..
உறவுக்காய் உனை இழந்தேன் - என்
மறைவுக்காவது வருவாயா தேடி..!!!!!
உனைக் கண்டு
உயிர் விடவே எனதாசை..
உயிர் தரித்து வருவாயா எனக்காய்...!!!!!

!!! புரிய மறுப்பது ஏன் ? !!!

உடல் இருக்கிறதே
உயிர் எங்கோ
உறவாட ஏங்குதே
உள்ளம்
உண்மைகள் சொன்னதால்
உதறுகிறார்கள் உன்
உறவுகள் நம் காதலை
உடலை மட்டும் நேசித்து இருந்தால்
ஊனமாகி போனாலும்
ஊமையாய் இருந்திருப்பேன்
உரிமையாய்
உன் மீது கொண்ட காதலை
உயிர் என நேசித்து
உறவுகள் சம்மதம் வேண்டி
உள்ளம் அழுகிறதை
உலகே புரிகிறது
உன் உறவுகள்
புரிய மறுப்பதேன் ஏன் ?

இறைவன்

இறைவன் ஜீவனுக்காய் ரட்சித்த உலகை
ஜீவநதிகள் இரட்சித்தது இறைவனை
இறைவன் மனிதனை தெரிந்து கொண்டான்
மனிதன் இறைவனை தேடி
மதங்களை வளர்த்துக்கொண்டான்
எல்லா உயிருக்கும் வயிற்றில் பசி
எல்லா உயிருக்கும் முகத்தில் கண்
எல்லா உயிருக்கும் ஜீவன் ஒன்றே
அந்த ஜீவன் அனைத்திற்கும்
தலைவன் ஒன்றே
அவன்தான் இறைவன்
மதங்கள் என்று முத்திரைகுத்தி
இனங்கள் பிரிந்தது - அதனால்
இறைவன் தொலைந்துபோனான்
மதம் என்பது சாக்கடை
நீ வீழாவரைக்கும் ஞானி
இறைவனை மட்டும் அறிந்துகொள்
உன் நன்மை தீமை அவன் அறிவான்.

தொடராத வீணை

கவிஞர்:சின்னப்பாலமுனை பாயிஸ்

பூவையின் உச்சி முகர்ந்து
கூந்தல்களைக்  கோரிய
என் விரல்கள்
கோவை இதழ்களையும்
மெதுவாய் கிள்ளிக்கொள்ள
கருகிய காம்பாய்
சுருங்கி உதிர்ந்து
தரையில் படர்ந்தது
வீணையின் வடிவமாய்
தரையை அலங்கரிக்க
என் விரல்கள் துடித்தன
அதனை வாசித்துக்கொள்ள
வீணை மூடிய சீலை
காற்றில் அசைந்தாட
இதயத்தில் மேளதாளம்
ராகம் தொடரும்
இடம் தெரியாமல்
இடைநடுவே
விரல்கள் நடனமாட
சங்கதி நீண்டு கொண்டன
சுதி நழுவாமல்
சுவை ஏறிச்செல்ல
ரகரகமாய் ராகங்கள்
பெருகி வந்தது
பல்லவி சருகாமல்
கீதம் தொடர்ந்து கொள்ள
வீணை முறிந்து கொண்டது
முழுமைபெறாத கானமுமாய்
தொடராத வீணையுமாய்
ராகம் தேடும் ரசிகன்............

நினைவற்றவன்

நினைவுகள் இருந்தும்
நினைவுகளை
தொலைத்தவனாய்
சிதைத்தவனாய்
அந்த நினைவுகள்
என்னுணர்வுகளை
என் உடலிலிருந்து
வேறாக பிரித்தெடுத்து
ஐடமாக்கி நினைவற்றவனாக
என் கண்ணுக்கு தோன்றும்
இந்த பரந்த வெளித்திடலில்
முடிவை தேடுகிறேன்.
தொடர் நிகழ்வுகள் என்னை
தொடராக கலங்கவைத்து
மரத்து போன இந்த வாழ்வை
அழிப்பதற்க்கு நினைவுகள் இருந்தும்
நினைவற்றவனாக திரிகிறேன்
இந்த நினைவற்றவன்.